Przez ponad trzy dekady kariery zawodowej Olga Grygier-Siddons pracowała w międzynarodowej organizacji, zarządzała tysiącami ludzi i uczestniczyła w spotkaniach, podczas których podejmowano decyzje dotyczące strategii, zmian i przyszłości biznesu. Dziś te doświadczenia wykorzystuje w zupełnie innej skali. W Konstancinie-Jeziornie, razem z mężem Jonathanem Siddonsem, stworzyła Villę Poranek – Home of Meetings & Ideas. Miejsce, w którym – jak podkreśla – nie chodzi o wynajęcie sali, lecz o stworzenie warunków do rozmowy, refleksji i zmiany.
Magdalena Kondas (MK): Przez lata zarządzałaś bardzo dużą międzynarodową organizacją. Co z perspektywy czasu było w tej skali najtrudniejsze?
Olga Grygier-Siddons (OGS): Przede wszystkim odpowiedzialność. Kiedy zarządza się tak dużą organizacją, trzeba myśleć o tym, żeby firma była bezpieczna, żeby miała środki na wynagrodzenia, żeby ludzie chcieli w niej pracować, żeby nie ucierpiała jej reputacja. W biznesie doradczym jest to szczególnie ważne, bo tak naprawdę jesteśmy tylko tak dobrzy, jak nasz ostatni projekt dla klienta.
Oczywiście duża organizacja daje także ogromne wsparcie. Są eksperci w różnych dziedzinach, są struktury, procesy i bardzo silna marka. Nie robi się wszystkiego samemu.
MK: Im większa organizacja, tym mniej rzeczy lider może zrobić osobiście. Co więc naprawdę jest jego zadaniem?
OGS: Kiedyś lider w dużej mierze budował pozycję na wiedzy. Miał wiedzieć więcej niż pozostali. Dzisiaj wiedzę każdy ma praktycznie w telefonie. Oczywiście doświadczenie nadal jest ważne, ale różnicę robi to, w jaki sposób lider potrafi wykorzystać informacje i – przede wszystkim – jak potrafi pracować z ludźmi.
Jego zadaniem jest dobrze określić cel i stworzyć zespół, który będzie chciał do tego celu wspólnie dążyć. Sprawić, żeby ludzie potrafili myśleć strategicznie, patrzeć w przyszłość i dobrze ze sobą pracować. Lider nie powinien pracować za ludzi ani przeciwko nim. Powinien ich zaangażować.
MK: Czy właśnie dlatego spotkania były dla Ciebie tak ważnym narzędziem zarządzania?
OGS: Tak. Powiedziałabym wręcz, że swoją karierę mogłabym opowiedzieć poprzez ważne spotkania.
To były momenty, które zmieniały sposób działania, ale też budowały wspólnotę.
Pamiętam na przykład jedno z moich pierwszych doświadczeń zawodowych w Londynie. Mój szef zaprosił cały zespół do siebie do domu na kolację. Chciał nas lepiej poznać i chciał, żebyśmy lepiej poznali siebie nawzajem. Dla mnie, młodej kobiety, która kilka lat wcześniej wyjechała z komunistycznej Polski, było to bardzo mocne doświadczenie. Do dziś pamiętam ten dom, atmosferę i nawet królika jego dzieci, który chodził po domu jak członek rodziny (śmiech).
Pamiętam też miejsca, do których jeździliśmy na spotkania PwC. Pod Londynem mieliśmy Latymer House – miejsce przeznaczone właśnie do takich spotkań.
Co ciekawe, kiedy myślę o ważnych wydarzeniach w swojej karierze, bardzo często pamiętam nie tylko to, o czym rozmawialiśmy, ale również – gdzie byliśmy. To pokazuje, że miejsce naprawdę zostaje w pamięci razem z doświadczeniem.
Najlepsze momenty w pracy pamiętam właśnie jako sytuacje, w których naprawdę czuliśmy, że jesteśmy wspólnotą i razem coś osiągamy.
Spotkanie nie powinno więc być wydarzeniem samym w sobie. W gruncie rzeczy spotkanie jest o zmianie. Jeżeli po nim nic się nie zmienia, warto zapytać, po co właściwie się odbyło.
MK: A jednak bardzo wiele spotkań przenieśliśmy do świata online. Co Twoim zdaniem rzeczywiście wymaga obecności przy jednym stole?
OGS: Spotkania statusowe spokojnie mogą odbywać się online. Jeżeli chodzi tylko o przekazanie informacji: zrobiłam to, tego jeszcze nie zrobiłam, tym trzeba się zająć – teams jest wystarczający.
Podobnie z komunikacją jednostronną. Jeżeli lider chce po prostu coś zakomunikować, również może to zrobić online.
Ale trudnych i naprawdę ważnych rzeczy w ten sposób się nie załatwi. Na ekranie widzimy tylko to, co druga osoba chce nam pokazać. Kiedy siedzimy razem, widzimy, czy ktoś nas słucha, czy wierzy w to, co mówimy, czy się zgadza, czy ma wątpliwości. Można od razu zareagować, dopytać, pójść razem na spacer, dać sobie czas na zastanowienie.
Strategia oznacza zmianę. Reorganizacja oznacza zmianę. Jeżeli chcemy coś wspólnie stworzyć, rozwiązać poważny problem czy naprawdę się porozumieć, potrzebujemy czegoś więcej niż ekranu.
Decyzje zapadają przy stole, a nie przy ekranie.
MK: Czy przestrzeń rzeczywiście może aż tak bardzo wpływać na jakość rozmowy?
OGS: Przekonałam się o tym bardzo mocno podczas jednego ze spotkań Global Board PwC. Było nas około dwadzieścioro szefów największych rynków. Spotykaliśmy się regularnie w różnych częściach świata i zazwyczaj scenariusz był podobny: duży konferencyjny stół, każdy zajmował mniej więcej to samo miejsce, siadał obok osób, z którymi lubił siedzieć. W pewnym sensie odtwarzaliśmy ten sam schemat niezależnie od tego, czy byliśmy w Nowym Jorku, Sydney, Johannesburgu, czy gdziekolwiek indziej.
Aż przyjechaliśmy na spotkanie w Melbourne. Weszliśmy do sali i nie było w niej właściwie nic. Ani stołu, ani klasycznie ustawionych krzeseł. Kazano nam zostawić torby i telefony. Nie mieliśmy gdzie otworzyć laptopów, nie mieliśmy za czym się schować. Musieliśmy być ze sobą i rozmawiać.
To było dla mnie bardzo mocne doświadczenie. Zrozumiałam, jak bardzo przestrzeń determinuje nasze zachowanie. To doświadczenie bardzo dużo mi dało. Dlatego w Villi Poranek tylko część sal ma tradycyjne konferencyjne stoły. Czasem są potrzebne, oczywiście. Ale nie zawsze.
MK: Villa Poranek jednocześnie początek i sedno nowej historii. Ale po kolei. Po trzydziestu latach w dużej organizacji stworzyłaś właściwie rodzinny biznes. Jak wyglądało to przejście?
OGS: Cieszę się, że zrobiłam to właśnie w tej kolejności. Gdybym zaczęła od własnego małego biznesu, być może frustrowałabym się, że nie rośnie wystarczająco szybko. W biznesie często utożsamiamy status ze skalą: ilu ludzi zatrudniamy, jak dużą organizacją zarządzamy.
Tutaj nagle ta skala zupełnie się zmieniła. Na początku byłam jednocześnie „panią prezes”, architektką wnętrz, osobą zajmującą się ogrodem, czasami sprzątaniem. Do gotowania akurat się nie zabierałam (śmiech).
Do dziś lubię rano, zanim pojawią się goście, przejść przez Villę i sprawdzić różne rzeczy. Na przykład czy wszystkie flamastry przy flipchartach piszą. Wiem, jak irytujące jest to, kiedy podczas warsztatu człowiek chce coś zapisać, a pisak nie działa.
W dużej organizacji odległość między decyzją a takim detalem jest ogromna. Tutaj wszystko się łączy. I bardzo to lubię.
MK: Sama Villa nie powstała jednak od razu jako pomysł biznesowy.
OGS: Nie. Kiedy zamieszkaliśmy w Konstancinie, Villa Poranek była ruiną. Chodziliśmy tędy z dziećmi i często z Jonathanem patrzyliśmy na ten budynek z żalem. Oboje mamy bardzo duży szacunek do tego, co powstało wcześniej, do dziedzictwa. Sami odrestaurowaliśmy wcześniej dom z początku XX wieku w londyńskim Richmond. Zawsze mieliśmy raczej podejście: naprawić, zachować niż wyrzucić i zastąpić czymś nowym.
W końcu przyszedł moment, kiedy – jak mówię – ta ruina nas zawołała. Zdecydowaliśmy się ją uratować.
Początkowo wyobrażałam sobie zresztą, że kiedyś stworzymy właśnie takie miejsce, ale raczej w Toskanii czy Prowansji. Tutaj najpierw po prostu ratowaliśmy budynek. Zrobiliśmy to, czego wymagała jego historia i konserwator, a dopiero później zaczął dojrzewać pomysł, czym Villa może się stać.
Dopiero kiedy odeszłam z korporacji, zaczęłam bardzo mocno angażować się w jej wnętrza. Po wielu latach spędzonych przy raportach, Excelach i prezentacjach w PowerPoincie bardzo brakowało mi stworzenia czegoś namacalnego. Czegoś, co ma kolor, kształt, estetykę.
MK: Dziś określacie Villę jako „Home of Meetings & Ideas”. Co to w praktyce oznacza?
OGS: Słowo „home” jest dla nas bardzo ważne.
Wróćmy na chwilę do tej historii, kiedy mój szef zaprosił cały zespół do swojego domu na kolację. To spotkanie dużo dla mnie znaczyło i zostało ze mną na długo. Nie każdy lider może zrobić coś takiego. My chcemy dać liderowi możliwość zaproszenia zespołu właśnie tak, jakby zapraszał go do siebie. Villa może trochę pełnić taką funkcję.
Chodzi o ciepłe, intymne miejsce, w którym ludzie czują się swobodnie.
Dla nas to coś więcej niż „wynajem sali”. Tworzymy całościowe doświadczenie, w którym każdy element ma znaczenie.
MK: Czyli miejsce jest narzędziem, kontekstem, ale nie produktem samym w sobie?
OGS: Właśnie. Zawsze próbujemy zrozumieć, co klient chce osiągnąć.
Czasami firma przychodzi ze swoim programem i własnym prowadzącym. Wtedy naszym zadaniem jest stworzenie najlepszego otoczenia i odpowiednie dopasowanie przestrzeni.
Na drugim końcu są wydarzenia i warsztaty, które sami tworzymy – wtedy odpowiadamy nie tylko za „scenografię”, ale również za scenariusz, treść, prowadzenie.
A pomiędzy tymi modelami jest wiele projektów, w których klient mówi nam, jaki ma problem, wyzwanie albo jaki cel chce osiągnąć, a my wspólnie projektujemy rozwiązanie.
MK: Jak rozumiem, z takiego podejścia powstał również Experiential Learning Hub.
OGS: Od początku nie chcieliśmy po prostu stać przed ludźmi i przekazywać im wiedzy.
Wiedza jest dzisiaj wszędzie. Tym bardziej teraz. Chodzi raczej o to, co człowiek z tą wiedzą zrobi.
Experiential learning oznacza dla nas tworzenie doświadczeń. Chcemy, żeby ludzie wychodzili stąd zainspirowani, wzbogaceni o nową perspektywę, żeby coś przeżyli, przedyskutowali, czasami zobaczyli siebie albo swój zespół inaczej.
Do tego samo miejsce nie wystarczy.
Dlatego stworzyliśmy wokół Villi społeczność – ludzi z różnych dziedzin i różnych branż. Są osoby pracujące ze strategią, zmianą, leadershipem, rozwojem osobistym, są ludzie ze świata biznesu, ale również z innych obszarów.
Jak wspomniałam, czasami Villa jest tylko przestrzenią dla procesu, który przynosi klient. A czasami klient mówi: mamy taki problem, chcemy osiągnąć taki cel – i wtedy wspólnie projektujemy rozwiązanie.
Chodzi o to, żeby nie dawać wszystkim tego samego gotowego narzędzia. Spotkanie powinno być odpowiedzią na konkretną potrzebę.
MK: Villa jest też bardzo świadomie sprofilowana. Nie organizujecie tutaj wszystkiego, co dałoby się zorganizować w atrakcyjnym historycznym obiekcie. To decyzja biznesowa czy filozofia prowadzenia miejsca?
OGS: Jedno i drugie. Bardzo dokładnie wiemy, dla kogo jesteśmy.
Jesteśmy miejscem dla firm, instytucji, zespołów organizujących offsite’y, spotkania strategiczne czy warsztaty oraz dla agencji, które takich miejsc poszukują dla klientów.
Nie chcemy być przestrzenią, w której dziś odbywa się warsztat zarządu, a jutro wesele. Wyjątkiem mogą być na przykład jubileusze naszych stałych klientów, bo są związane z relacją, którą już razem zbudowaliśmy.
Miejsce musi mieć swoją tożsamość.
MK: Jaki jest więc najważniejszy KPI Villi Poranek?
OGS: Powracający gość.
W branży spotkań to wcale nie jest oczywiste, bo organizatorzy cały czas szukają nowych miejsc. Rozumiemy też, że nie każde spotkanie naszych klientów może odbyć się tutaj.
Ale ogromną satysfakcję daje nam sytuacja, kiedy ktoś spróbuje innych miejsc, a potem wraca i mówi: „jednak Villa Poranek jest naszym miejscem”.
Większość naszych klientów to właśnie klienci powracający albo przychodzący z polecenia. Dzięki temu zaufaniu w 2024 roku odwiedziło nas 2000 gości, a w 2025 roku już 2600.
MK: Co Twoim zdaniem firmy najczęściej robią źle, projektując ważne spotkania?
OGS: Za rzadko zaczynają od celu.
Bardzo często proces wygląda tak, że ktoś deleguje znalezienie miejsca osobie, która w ogóle nie wie, co podczas tego spotkania ma się wydarzyć. Dostaje zadanie znalezienia sali w określonej cenie i zaczyna negocjować stawkę.
A ja patrzę na to inaczej. Gdy spotyka się dziesięć osób z najwyższego kierownictwa w organizacji i ich czas jest niezwykle cenny, naprawdę nie chodzi o niewielką różnicę w cenie sali. Pytanie brzmi: czy to miejsce pomoże tym dziesięciu osobom zrobić to, po co się spotykają?
Trzeba zastanowić się, jak będą ze sobą pracowali, czy potrzebują prywatności, czy powinni mieć możliwość podzielenia się na mniejsze grupy, wyjścia do ogrodu, wspólnego posiłku, rozmowy poza formalną agendą. Czy przestrzeń pozwoli im wyjść z automatycznego sposobu działania i spojrzeć na problem inaczej.
To właśnie jest dla mnie projektowanie spotkania.
MK: Czy dlatego w Villi tak dużą wagę przywiązujecie również do tego, co dzieje się między kolejnymi punktami programu?
OGS: Tak. Lunch nie musi być po prostu przerwą w spotkaniu. Lokalna, sezonowa kuchnia i autorskie menu naszego szefa kuchni są u nas integralną częścią samego wydarzenia. Siedzimy razem przy jednym stole. Rozmowa rozpoczęta wcześniej może naturalnie płynąć dalej.
W klasycznym hotelu często wygląda to inaczej: kończymy blok, wychodzimy do restauracji, siadamy przy różnych stolikach, obok są inni goście, cały proces się rozpada.
Dla mnie doświadczenie spotkania obejmuje również takie momenty. To nie są dodatki. One także mogą służyć celowi, dla którego ludzie się spotkali.
MK: Mówisz, że przestrzeń, sposób ustawienia sali, wspólny stół czy nawet działający pisak mogą wpływać na efekt spotkania. Czy po latach zarządzania dużą organizacją to właśnie detal okazał się jednym z najważniejszych odkryć?
OGS: Myślę, że jedno bez drugiego nie działa.
Trzeba wiedzieć, po co coś robimy, mieć strategię i rozumieć cel. Ale potem ten cel realizuje się poprzez dziesiątki szczegółów.
Właśnie dlatego tak lubię Villę. W dużej organizacji można zajmować się bardzo ważnymi rzeczami, ale istnieje ogromna odległość między strategią a doświadczeniem pojedynczego człowieka. Tutaj widzę tę całość.
Mogę rano sprawdzić pisaki, potem przywitać gości, zobaczyć, jak reagują na miejsce, porozmawiać z nimi przy kawie. To daje zupełnie inny rodzaj satysfakcji.
I chyba wracamy w ten sposób do początku naszej rozmowy: niezależnie od skali, biznes ostatecznie tworzą ludzie. A dobre spotkanie powinno pomóc im zrobić razem coś, czego nie zrobiliby osobno.
Olga Grygier-Siddons posiada ponad 30-letnie międzynarodowe doświadczenie w branży usług doradczych – była m.in. prezesem PwC w Europie Środkowo-Wschodniej (CEE).
Jako konsultantka biznesowa i mentorka zasiada w licznych radach nadzorczych. Jej pasją jest odpowiedzialne przywództwo (responsible leadership) oraz rozwój osobisty.
Villa Poranek to zabytkowa willa w Konstancinie-Jeziornie, działająca jako „Home of Meetings & Ideas” – miejsce spotkań biznesowych, warsztatów i pracy zespołowej, projektowane z myślą o rozmowie, refleksji i wspólnym wypracowywaniu rozwiązań.
Budynek powstał w latach 1908–1910. Po latach zaniedbania jego odbudowy podjęli się Olga Grygier-Siddons i Jonathan Siddons, zachowując historyczny charakter miejsca i odtwarzając je pod nadzorem konserwatorskim.
Villa wychodzi poza model klasycznego centrum konferencyjnego. Domowe wnętrza, sztuka, ogród, gastronomia i rozwiązania technologiczne mają wspierać skupienie, współpracę i jakość spotkania. Największa sala mieści do 70 osób, a cały kompleks – wraz z przestrzeniami zewnętrznymi – pozwala organizować wydarzenia do 150 uczestników.
Cześcią projektu Villa Poranek – Home of Meetings & Ideas jest Experiential Learning Hub – społeczność coachów, facylitatorów i doradców wspierających procesy rozwojowe liderów, zespołów i organizacji.
www.villaporanek.com
ARTYKUŁ PARTNERA